لباس فضايي چه كمكي به فضانوردان مي‌كند؟

     لباس فضايي ايمني بسيار زيادي را براي فضانوردان توليد مي‌كند. اين لباس مقدار دما و فشار هوا را ثابت نگاه مي‌دارد و هم‌چنين اكسيژن كافي را براي فضانورد تامين مي‌نمايد. جنس آن از يك ماده‌ي با استحكام و سبك است كه مانند دست‌كشي تمامي بدن را فرا مي‌گيرد. در اين لباس نيز مانند دست‌كشي كه به دست مي‌كنيم، فاصله‌ايي مملو از هوا بين لباس و بدن فضانورد وجود دارد.

     كنترل فشار يكي از علل عمده‌ي استفاده از لباس فضايي است. با دور شدن از سطح زمين، مقدار فشار هوا كاهش مي‌يابد. يك انسان سالم حدود چهار ليتر خون در بدن دارد. هرگاه بدون لباس و يا بدون محفظه فضايي به ارتفاع 5/8 كيلومتري از سطح زمين برويم، اكسيژن موجود در خون ما به صورت حباب‌هاي گاز ظاهر مي‌شود. گنجايش خوني كه در شرايط عادي چهار ليتر است، در ارتفاع 5/8 كيلومتري، معادل 12 ليتر خواهد بود. در 17 كيلومتري گاز اكسيژن بدن انبساط بيشتري يافته و فضاي مورد لزوم را به 68 ليتر افزايش مي‌دهد. به سادگي مي‌توان دريافت كه بدن انسان بر اثر افزايش حجم خون، در حال انفجار خواهد بود.

     علاوه بر اين، لباس فضايي با وسايل مختلفي كه در سفينه نصب شده است ارتباط دارد. يكي از اين وسايل، فشار هوا را تثبيت مي‌كند، ديگري اكسيژن لازم را تامين مي‌نمايد، و سومي گاز كربن‌دي‌اكسيد توليد شده از هواي تنفسي را جذب مي‌كند. اكسيژن موجود در لباس فضايي از نظر حرارت نيز تثبيت مي‌شود. بنابراين دماي خارج يا داخل سفينه هرچه باشد، بدن فضانورد احساس راحتي خواهد نمود.

     براي تحمل نيروي زيادي كه در حين بالا رفتن موشك به فضانورد وارد مي‌شود، وي بايد جايگاه مخصوصي استفاده كند. اين جايگاه شبيه به تختخواب است. مثل اين مي‌ماند كه فضانورد در سفينه فضايي خوابيده باشد. در اين شرايط به جريان انداختن خون توسط قلب بسيار ساده‌تر از وضعيت ايستاده و يا نشسته فضانورد است.