ميگويند در حدود 300 سال پيش، هنگامي كه ايزاك نيوتن زير درخت سيبي نشسته بود؛ سيبي روي سرش افتاد. نيوتن دانست كه نيروي جاذبهي زمين، باعث افتادن سيب شده است.
نيوتن خيلي زود، تحقيقات را در اين زمينه آغاز كرد. او ميخواست بداند كه نيروي جاذبهي زمين، تا چه فاصلهاي مؤثر است، و بزودي دريافت كه نيروي جاذبه، به فضا، ماه، خورشيد و ستارگان ديگر نيز ميرسد؛ اما هر چه از زمين دورتر شويم، كشش جاذبه كمتر ميشود. حالا نيوتن ميتوانست توضيح دهد كه چگونه سيارات به دور خورشيد ميچرخند. جسم كوچكي را به سر تكه نخي ببنديد و دور سرتان بچرخانيد. زمين، و ديگر سيارات نيز به همين طريق به دور خورشيد ميچرخند. نيروي جاذبهي خورشيد، ميتواند سيارات را جابجا كند.
جسمي كه به انتهاي نخ بسته شده، به شكل دايره به دور شما ميچرخند، اما سيارات در يك مدار بيضي شكل به دور خورشيد حركت ميكنند. يك سال طول ميكشد، تا زمين، به دور خورشيد يك دور كامل بزند. سرعت زمين، هنگام چرخيدن به دور خورشيد، در يك مدار بيضي شكل، 30 كيلومتر در ثانيه است.
بار ديگر، به جسمي كه در انتهاي نخ، در حال چرخيدن است، بيانديشيد. اگر نخ، ناگهان پاره شود، چه اتفاقي ميافتد؟ بله، جسم به شدت پرتاب و از شما دور ميشود. اگر خورشيد، ناگهان ناپديد شود، همين اتفاق براي زمين رخ ميدهد. اما اين حادثه پيش نميآيد. ستاره شناسان تا كنون، بارها مشاهده كردهاند كه ستارهاي منفجر شده و از بين رفته است. اما آنها معتقدند كه خورشيد، دچار چنين حادثهاي نمي شود.
زمين، شبيه يك توپ خيلي بزرگ است. از اين رو، نيروي جاذبهاش، هميشه به سوي مركزش مي باشد.
بنّا ها، براي ساختن ساختمان، از نيروي جاذبهي، زمين استفاده ميكنند. اين نيرو، به آن ها كمك ميكند كه خطي عمودي، بدست آورد. آنها با استفاده از يك شاقول، مطمئن ميشوند كه ساختمان كج نيست. شاقول، نخ بلندي است كه وزنهاي به انتهايش وصل است. شاقول را نزديك ديواري كه ميخواهند بسازند، ميگيرند؛ و وزنه را آويزان ميكنند. وزنه، به طرف مركز زمين كشيده ميشود؛ و بنابراين يك خط عمودي بدست ميآيد.
اكنون، توپي را به هوا پرتاب كنيد. جاذبهي زمين، آن را آرام به سوي زمين ميكشد. اگر در خلاء ( جاي خالي از هوا )، يك جسم سنگين، و يك جسم سبك را از ارتفاع معيني رها كنيم؛ هردو در يك زمان به زمين ميافتند. جاذبهي زمين در خلاء، همه چيز را در يك زمان مساوي جذب ميكند. اين موضوع، در حدود 300 سال پيش، توسط دانشمندي، به نام گاليله، كشف شد. گفته مي شود، او اشياء مختلفي را با وزنهاي متفاوت، از بالاي يك برج كج به زمين انداخته است. اين برج مشهور، هنوز در شهر پيزاي ايتاليا ديده ميشود.
انسان، از صدها سال پيش، در مورد جاذبه مطالعه كرده است. امروز، نيز، دانشمندان چيزهاي بيشتري دربارهي آن ميآموزند. در قرن بيستم، انسان، موفق شد كه بر كرهي ماه قدم بگذارد. او فهميد كه نيروي جاذبهي ماه، به مراتب، ضعيف تر از نيروي جاذبهي زمين است. زيرا، ماه از زمين، بسيار كوچكتر و سبكتر است. به همين دليل است كه فضانوردان، براي بازگشتن از كرهي ماه به سوي زمين، به موشكهاي سبكتري احتياج دارند. انسان، بدون محفظههاي مخصوص اكسيژن نميتواند در كرهي ماه نفس بكشد. زيرا همانطور كه گفتيم، جاذبهي ماه، بسيار ضعيف است و نميتواند اتمها و ملكولهاي هواي اطرافش را بسوي خود جذب كند.
اگردر زمين، يك ورزشكار بتواند فقط در حدود دو متر بالا بپرد. او، در كرهي ماه، شش برابر اين مقدار را خواهد پريد. هم چنين او به آساني ميتواند ماشين فضايي اش را جابجا كند.